Ο Πρωθυπουργός της χώρας, Κυριάκος Μητσοτάκης, άνοιξε την ομιλία του στο συνέδριο «Greece Talks 2025 – The Intelligence Age: Travel, Culture & Connection» με μια δήλωση που προκάλεσε αίσθηση: πως το νεοελληνικό έθνος έχει «ιστορία 200 χρόνων».
Μια φράση που δεν άφησε απλώς ερωτηματικά· αλλά μας άφησε με το στόμα ανοικτό. Και βέβαια, δεν είναι η πρώτη φορά που ο Πρωθυπουργός και κορυφαία στελέχη της Νέας Δημοκρατίας επιχειρούν τέτοιες «αναγνώσεις» της ιστορίας.
Το 2021, σε εκδήλωση της «Πρωτοβουλίας 1821–2021», ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε ήδη δημιουργήσει πολιτικούς τριγμούς όταν αναφέρθηκε στη δημιουργία του ελληνικού κράτους ως «μετατροπή μιας μικρής οθωμανικής επαρχίας σε κράτος-πρότυπο».
Η συγκεκριμένη φράση είχε τότε θεωρηθεί (και όχι άδικα) ως υποτίμηση του βάθους και της συνέχειας του ελληνικού έθνους μέσα στους αιώνες.
Κι εδώ ακριβώς έρχεται εύλογα στο μυαλό η εμβληματική αποστροφή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη προς τον Άμιλτον:
«Εμείς, καπετάν Άμιλτον, ποτέ συμβιβασμόν δεν εκάναμεν με τους Τούρκους… Η φρουρά του βασιλέως μας είναι οι κλέφτες· τα φρούρια, η Μάνη και το Σούλι και τα βουνά».
Μια απάντηση που δεν χωρά παρερμηνείες: ο Κολοκοτρώνης μιλούσε για συνέχεια, όχι για εθνική δημιουργία εκ του μηδενός.
Ωστόσο, ο δρόμος για τέτοιου είδους πολιτικές και ιστορικές τοποθετήσεις είχε ήδη στρωθεί χρόνια πριν.
Ο Δημήτρης Καιρίδης, σήμερα κεντρικό στέλεχος της ΝΔ, είχε προκαλέσει αίσθηση με τη γνωστή πλέον δήλωσή του: «Είμαστε παιδιά των Οθωμανών».
Σε διάλεξη το 2018 υποστήριζε ότι «όλοι εμείς είμαστε ιστορικά τέκνα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας», επικαλούμενος μάλιστα τον Στασινόπουλο για να δώσει βάρος στη θέση του.
Αλλά η συζήτηση δεν σταματά εκεί. Ο κ. Καιρίδης επανήλθε, χαρακτηρίζοντας Έλληνες και Σκοπιανούς «τεχνητά έθνη» που δημιουργήθηκαν από πολιτική απόφαση, και μάλιστα, όπως είπε, οι Έλληνες «πιο εύκολα».
Μια τοποθέτηση που όχι απλώς αγνοεί στοιχεία και ιστορική τεκμηρίωση, αλλά και ερμηνεύει την ιστορία με τρόπο που προκαλεί εκνευρισμό και εύλογα ερωτήματα για τα κίνητρά της.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο ίδιος αμφισβήτησε ακόμη και τη Γενοκτονία των Ποντίων, χαρακτηρίζοντάς την «μύθο» που εμφανίστηκε τη δεκαετία του ’80, μια θέση που υποτιμά βίαια την εμπειρία χιλιάδων οικογενειών και παραγνωρίζει διεθνή ιστορικά δεδομένα.
Θέσεις που για πολλούς ξεπερνούν τα όρια της απλής «προσωπικής ερμηνείας» και αγγίζουν την πολιτική επικινδυνότητα.
Έτσι, σχηματίζεται ένα σαφές συμπέρασμα: μιλάμε για μια κομματική παράταξη που φαίνεται να στερείται τα στοιχειώδη εθνικά αντανακλαστικά. Μια πολιτική ομάδα άοσμη και άχρωμη, που όταν αποκτά κυβερνητική ισχύ μπορεί να αποβεί εθνικά επιζήμια.
Άνθρωποι που έλαβαν την ψήφο εμπιστοσύνης των πολιτών. Και παρ’ όλα αυτά αποδείχθηκαν κατώτεροι της ιστορικής και θεσμικής ευθύνης του αξιώματος τους.
Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο τι είπαν. Είναι τι κάνουμε εμείς με όσα ακούμε.
Διότι στο χέρι μας βρίσκεται το πώς θα αξιοποιήσουμε αυτά τα σημάδια· και κυρίως, ποιο μέλλον θέλουμε για την πατρίδα μας.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου