Γράφει για την ΑΠΟΔΡΑΣΗ ο Γιάννης Μπινιάρης
Ο Ζελενσκι στην Αθήνα, συνάντηση με τον Μητσοτάκη
Η επίσκεψη του Βολοντίμιρ Ζελένσκι στην Αθήνα δεν είναι απλώς μια διπλωματική κίνηση ή μια ακόμα συνάντηση μεταξύ δύο κρατών. Είναι το σημάδι μιας στρατηγικής στροφής, όπου η Ελλάδα επιδιώκει να καταστεί ενεργειακός και αμυντικός κόμβος στα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών και της Δύσης συνολικότερα, με άμεσο αντίκτυπο στις σχέσεις της με τη Ρωσία και το γεωπολιτικό σκηνικό της περιοχής.
Η Ελλάδα ως Ενεργειακός Κόμβος: Υπό τις Οδηγίες των ΗΠΑ.
Η συμφωνία για την εισαγωγή αμερικανικού LNG μέσω ελληνικών υποδομών στην Ουκρανία είναι μια κίνηση με σαφή στόχο: τη μείωση της ενεργειακής εξάρτησης της Ουκρανίας από τη Ρωσία. Μέσω της Ελλάδας, που διαθέτει τον τερματικό σταθμό υγροποιημένου φυσικού αερίου στη Ρεβυθούσα, οι ΗΠΑ εξασφαλίζουν έναν σταθερό διάδρομο τροφοδοσίας προς το μέτωπο της Ανατολικής Ευρώπης.
Η Ελλάδα, ωστόσο, δεν λειτουργεί απλώς ως παθητικός «διάδρομος». Με αυτή την πρωτοβουλία αναβαθμίζει τον γεωστρατηγικό της ρόλο, εντάσσοντας την ενεργειακή πολιτική της σε ένα πλαίσιο που εξυπηρετεί ευθέως τα αμερικανικά συμφέροντα. Η χώρα μετατρέπεται σε «ενεργειακό πυλώνα» της Δύσης, επιτρέποντας τη σύγκρουση στο ενεργειακό πεδίο με τη Ρωσία.
Από την Ενέργεια στην Άμυνα.
Η αμυντική συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Ουκρανίας αποτελεί φυσική συνέχεια της ενεργειακής σύμπραξης. Με Εκπαίδευση στρατιωτικού προσωπικού, ανταλλαγή πληροφοριών και πιθανή προμήθεια όπλων. Όλα αυτά προσδίδουν στην Ελλάδα έναν ενεργό ρόλο στη στήριξη της ουκρανικής άμυνας.
Αυτή η κίνηση έχει διπλό στόχο: αφενός ενισχύει την Ουκρανία, αφετέρου καταδεικνύει ότι η Ελληνική Κυβέρνηση επιλέγει να τοποθετηθεί ανοικτά στο πλευρό της Δύσης στον γεωπολιτικό ανταγωνισμό με τη Ρωσία. Η στρατιωτική συνεργασία δεν είναι απλώς μια άμυνα αλλά και μήνυμα πολιτικής βούλησης.
Η Ελλάδα απέναντι στην Ρωσία.
Αυτή η στροφή, όμως, δεν είναι χωρίς ρίσκο. Η Ελλάδα βάζει σε δοκιμασία τις παραδοσιακά αμφιλεγόμενες σχέσεις της με τη Ρωσία, μιας χώρας με την οποία ιστορικά είχε δεσμούς και ιδιαίτερα στη Βαλκανική και τη Μεσόγειο.
Η ενεργειακή και αμυντική στήριξη προς την Ουκρανία σηματοδοτεί μια ξεκάθαρη αντι-ρωσική στάση, που μπορεί να προκαλέσει ρωσικές αντιδράσεις σε διπλωματικό, οικονομικό και ίσως στρατιωτικό επίπεδο.
Παρότι η Ελλάδα είναι μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, και ως τέτοια υποστηρίζει την κυριαρχία της Ουκρανίας, η άμεση εμπλοκή στα ενεργειακά και αμυντικά ζητήματα αυξάνει το ρίσκο έντασης.
Τι συμπέρασμα βγάζω εγώ από όλα αυτά;
Η Ελλάδα, παίζοντας το ρόλο του ενεργειακού και αμυντικού κόμβου προς την Ουκρανία, προσπαθεί να ενισχύσει τη θέση της στα μάτια της Δύσης, εξυπηρετώντας τα αμερικανικά συμφέροντα στην περιοχή. Αυτό της δίνει μεν δυνατότητες γεωστρατηγικής αναβάθμισης και νέες ευκαιρίες στην ενεργειακή και αμυντική αγορά. Ταυτόχρονα όμως, η επιλογή αυτή δεν είναι αθώα και χωρίς συνέπειες. Η ένταση με τη Ρωσία μπορεί να αυξηθεί, θέτοντας σε κίνδυνο την ενεργειακή ασφάλεια και τη διπλωματική ισορροπία της χώρας. Η Ελλάδα μπαίνει σε ένα παιχνίδι όπου οι ισορροπίες είναι λεπτές και η στρατηγική της πρέπει να είναι προσεκτική και καλά μελετημένη.
Σε έναν κόσμο που η γεωπολιτική γίνεται όλο και πιο πολωμένη, η Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη δείχνει να επιλέγει το στρατόπεδο της Δύσης, έχοντας ως κεντρικό άξονα την ενεργειακή και αμυντική υποστήριξη στην Ουκρανία, μια επιλογή που θα καθορίσει τη θέση της στην περιοχή για τα επόμενα χρόνια.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου