 |
Αφίσα κατά της στράτευσης, κάπου στην Αθήνα, από την αντιφασιστική οργάνωση ANTIFA LAB.
|
Γράφει για την ΑΠΟΔΡΑΣΗ ο Γιάννης Μπινιάρης
Όταν η ανευθυνότητα παριστάνει την επανάσταση και γίνεται εθνική παγίδα
Στους δρόμους της πόλης ξεφυτρώνουν αφίσες που ζητωκραυγάζουν:
«ΖΗΤΩ ΤΑ ΤΡΕΛΟΧΑΡΤΑ ΚΑΙ Η ΑΝΥΠΟΤΑΞΙΑ».
Και κάποιοι τις αντιμετωπίζουν σαν δήθεν έξυπνες ριπές ενάντια σε ένα «καταπιεστικό» κράτος.
Στην πραγματικότητα όμως, δεν πρόκειται για τίποτα περισσότερο από μια κραυγαλέα επιδεικτική αποποίηση ευθύνης ντυμένη με φτηνό επαναστατικό περιτύλιγμα. Ένα σύνθημα που δεν είναι απλώς λάθος· είναι επικίνδυνο, αποδομητικό και για τα ελληνικά δεδομένα πολιτική αυτοκτονία μεταμφιεσμένη σε cool αμφισβήτηση.
Για να πανηγυρίζεις τα «τρελόχαρτα» πρέπει να έχεις βρει την τέλεια συνταγή:
- Λίγη ιδεολογική πόζα.
- Λίγο μίσος για οτιδήποτε θυμίζει ευθύνη.
- Και μια γερή δόση εγωισμού.
Η θητεία γίνεται «καταπίεση», η άμυνα «κατασταλτικός μηχανισμός», και η χώρα υπάρχει απλά ως μια αφηρημένη έννοια που φυσικά άλλοι θα υπερασπιστούν. Εσύ έχεις αφίσες να κολλήσεις...
Αυτό δεν είναι αντίσταση, ούτε αντίδραση. Είναι ο ορισμός της ανεύθυνης μαγκιάς και της επανάστασης χωρίς αιτία.
Αν ζούσαμε στο Λουξεμβούργο, ή σε κάποια γωνιά της Σκανδιναβίας, ίσως οι αφίσες αυτές να είχαν άλλη βαρύτητα. Αλλά είμαστε στην Ελλάδα. Σε μια χώρα που, αν μια μέρα χαλαρώσει, θα χρειαστεί να εξηγήσει γιατί έχασε νησιά, θαλάσσιες ζώνες και αέρα. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η «ανυποταξία» δεν είναι πολιτική θέση. Είναι ανοησία. Είναι σαν να βλέπεις το σπίτι σου να καίγεται και να λες:
«Εγώ δεν κρατάω κουβά, δεν υποτάσσομαι στο νερό». Έτσι δεν σώζεται τίποτα. Ούτε σπίτι, ούτε χώρα, ούτε αξιοπρέπεια.
Και εδώ έρχεται ο συνειρμός που πονάει: Οι γενίτσαροι. Οι οποίοι ως άτομα δεν έφταιγαν που έγιναν αυτό που έγιναν. Φταίει όμως η εκπαίδευση που πήραν. Μια παιδαγωγική που τους αποσπούσε από την καταγωγή τους και τους έκανε να την βλέπουν ως εχθρό.
Αυτό ακριβώς μοιάζει να επιχειρεί και η κουλτούρα του «ΖΗΤΩ ΤΑ ΤΡΕΛΟΧΑΡΤΑ» και των συνθημάτων ενάντια στην στράτευση και κάθε τι εθνικό: επιχειρεί να καλλιεργήσει συστηματική απέχθεια προς οτιδήποτε συνθέτει την κοινή ταυτότητα, το κοινό συμφέρον, τη στοιχειώδη συλλογική ευθύνη.
Δεν μιλάμε πλέον για άτομα· μιλάμε για μια ολόκληρη ψυχολογία αποσύνδεσης. Και ναι, αυτή η νοοτροπία είναι η πιο σύγχρονη μορφή «γενιτσαρισμού».
 |
| Σύνθημα σε τοίχο, κατά της στρατιωτικής θητείας από autonomous antifa. |
Υπάρχει μια ειρωνεία που δύσκολα χωνεύεται: Αυτοί που φωνάζουν «ούτε 1 ώρα στο στρατό» το κάνουν ακριβώς επειδή υπάρχουν άλλοι που πηγαίνουν μία ώρα, και δύο, και τρεις, και δώδεκα μήνες. Αν οι αφίσες τους έπιαναν τόπο και ακολουθούσαν όλοι την ιδεολογία τους, τότε δεν θα υπήρχε ούτε στρατός ούτε αποτροπή. Κι αυτό δεν θα μας έφερνε σε έλλειψη ελευθερίας· θα μας έφερνε σε έλλειψη χώρας. Η ελευθερία τους στηρίζεται στον κόπο άλλων. Κι αντί να το αναγνωρίζουν, το χλευάζουν. Σκληρή αλήθεια, αλλά αλήθεια.
Κανείς λογικός άνθρωπος δεν πιστεύει ότι η στρατιωτική θητεία είναι τέλεια.
Κανείς δεν πιστεύει ότι δεν χρειάζεται αναβάθμιση, σοβαρότητα και εκσυγχρονισμό. Αλλά από αυτό μέχρι τον πανηγυρισμό των «τρελοχάρτων» υπάρχει χάος. Αυτό δεν είναι προοδευτική στάση. Είναι διάλυση μεταμφιεσμένη σε προοδευτικότητα. Είναι η πιο ύπουλη παγίδα: να σε πείθει μια ιδεολογία ότι η αυτο-υπονόμευση είναι δήθεν πράξη απελευθέρωσης.
Η άρνηση ευθύνης δεν είναι επανάσταση,είναι παραίτηση με ντουντούκα. Όταν μια ιδεολογία διδάσκει ότι η άμυνα είναι καταπίεση και ότι οι υποχρεώσεις είναι για τα κορόιδα, τότε δεν χτυπά μόνο έναν θεσμό. Χτυπά την ίδια την ικανότητα μιας κοινωνίας να επιβιώσει. Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια της αφέλειας. Και σίγουρα δεν έχει την πολυτέλεια να θεωρεί ως «επαναστατική πράξη» την φυγή από την ευθύνη. Γιατί στο τέλος της ημέρας, όταν οι αφίσες ξεκολλήσουν και τα σπρέι στεγνώσουν, μια αλήθεια παραμένει: Την πατρίδα δεν την φυλάνε τα τρελόχαρτα. Την φυλάνε οι άνθρωποι.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου